...στης λυγαριάς τ’ ολόξερο κλαδί,
του φθινοπώρου φτωχικό παιδί
ο καλογιάννος, πρόσχαρος προβάλλει,
με λόγια σιγανά και ταπεινά,
μικρός προφήτης, φτερωτός, μηνά
την άνοιξη, που θα γυρίσει πάλι.


Ζωγραφίζοντας έναν καλογιάννο, για να ξεγελάσω τη δυσκολία αυτής της χρονιάς, είχα στο μυαλό μου το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη, χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά,* που δεν το ξέχασα από τα παιδικά μου χρόνια. Δεκαετία του '60, στο πρώτο δημοτικό σχολείο Αγρινίου, με μάθαιναν γράμματα, ποιήματα και ζωγραφική, ο αδελφός του πατέρα μου, δάσκαλος, Κωνσταντίνος Μποκόρος και η γυναίκα του Γεωργία Παπαγεωργίου, η δασκάλα μου. Το προαύλιο του σχολείου, οι ευκάλυπτοι και οι ακακίες στον περίβολο, οι κήποι και τα λιβάδια ολόγυρα, αντιλαλούσανε ελεύθερα πουλιά και κελαηδήματα...

You need to upgrade your Flash Player
Designed by Animart Web Design Studio